De Publiekswissel

VAN ROSSLYN NAAR GORGIE ROAD IN HET ATHENE VAN HET NOORDEN (Heart of Midlothian - Patrick Thistle 2 - 4)

 

De Schotse competitie staat voor mij meer bekend om de prachtige namen van de voetbalclubs dan het niveau. Daarbij kan je denken aan Queen of the South en Kilmarnock om maar wat poëtische namen te noemen. Al moet ik zeggen dat ik pas in aanraking kwam met die clubs na het zien van de film ‘A shot at Glory’. De fictieve voetbalclub Kilnockie FC speelt dan tegen Queen of the South. In het voorjaar plannen mijn vrouw en ik een tripje naar Edinburgh, de hoofdstad van Schotland. Het Schotse landschap intrigeert me al heel lang. Dan is het even zoeken welke wedstrijd in ons reisschema past. Edinburgh kent namelijk twee clubs die uitkomen in de Schotse Premiership, beide ook met een prachtige naam, Heart of Midlothian en Hibernian. Het toeval wil dat Heart of Midlothian thuis speelt op een doordeweekse woensdagavond. Een wedstrijd bezoeken was niet ons doel van de trip, maar wel een leuke bijkomstigheid. Ik heb geen voorkeur en als Hibernian thuis had gespeeld waren we daar naartoe gegaan. Tynecastle, de thuisbasis van Hearts, is het decor voor een winderig en regenachtige voetbalavond in Edinburgh.

 

Edinburgh zelf is prachtig en het bezoeken meer dan waard. Het kasteel van Edinburgh, dat boven op Castle Rock in het midden van de stad staat, blijft fascinerend om te zien. De wandeling over de Royal Mile van en naar het kasteel doen we die week wel een aantal keer. Edinburgh is gebouwd op zeven heuvels en het kost wat moeite, maar het beste zicht over Edinburgh heb je vanaf Arthur’s seat en Calton Hill. Vanaf de laatstgenoemde is de wijk Leith, waar het stadion van Hibernian boven de huizen uitsteekt, goed te zien. Dat Schotland is verweven met mystiek is wel zichtbaar in de vele films die in dit gedeelte van de wereld zijn opgenomen. We reizen door de landschappen van Skyfall (James Bond) en brengen een bezoek aan een klein kerkje in Roslin. Volgens de legende zou de Heilige Graal, wat dat dan ook mag zijn, verstopt zijn onder Rosslyn Chapel. We zijn in Roslin uit de dubbeldekker gestapt die ons van het drukke centrum van Edinburgh naar het kleine Roslin heeft gebracht. De kapel is het decor van de film de Da Vinci Code. Het gehucht Roslin heeft een bus verbinding naar Edinburgh, maar deze gaat eenmaal per uur. Leuk als je de bus mist. Gelukkig staat het (waarschijnlijk enige) café van Roslin tegenover de bushalte. In Schotland houden ze ervan om dingen te vermoeden. Vandaar dat onderzoekers geen ruimte krijgen om de grond onder de kapel te onderzoeken. Als de onderzoekers niets vinden kunnen ze de deuren van Rosslyn Chapel wel sluiten. Aan de andere kant is het meer van Loch Ness ook al helemaal onderzocht, hoewel het monster Nessy niet is gevonden, bezoeken toeristen nog steeds het beroemde meer. Zo ook dat wij langs het uitgestrekte meer rijden. De rondvaart op de boot slaan wij over en kiezen ervoor om aan de rand van Loch Ness te genieten van Haggis, een typisch traditioneel Schots vleesgerecht gemaakt van schapenhart, en drinken we een glas whiskey. Druppels vallen langzaam op ons hoofd, maar wij blijven gewoon buiten zitten. Schotser kan je het niet bedenken.

 

Na een middagje door het centrum van Edinburgh te hebben gelopen besluiten we op zoek te gaan naar Tynecastle, het stadion van Heart of Midlothian. In het centrum stappen we een aantal bussen in om te vragen waar we heen moeten. Want we hebben werkelijk geen idee waar het stadion van Hearts staat. Uiteindelijk zitten we in de juiste bus die ons naar Gorgie Road brengt. De chauffeur geeft aan dat we uit moeten stappen, maar voor mijn gevoel zitten we niet goed. We stappen uit tussen de huizen en nergens is een spoor van een voetbalstadion te vinden. Dan zien we de facade van het Tynecastle stadion tussen de huizen door en bij de kassa kopen we twee tickets voor de oude Main stand. Een stadion midden in een wijk is bijna altijd mooi vind ik. Met de kaartjes in de hand gaan we op zoek naar wat te eten en we belanden in Pryde’s, een fijne pub waar je goed kan eten. Tijdens het eten van een burger en het drinken van bier zonder schuim loopt de pub langzaam vol met supporters. Naast de vele shirts en sjaaltjes van Hearts hebben ook The Jags, de supporters van Patrick Thistle FC, de pub gevonden. Gebroederlijk zitten beide supporters door elkaar heen. Zo kan het dus ook.

 

Met een gevulde maag wandelen we het stadion binnen. De Main stand is de mooiste tribune van het stadion en het is bijna jammer dat het hele stadion niet dezelfde uitstraling heeft als de Main stand. Op het moment dat wij Hearts bezoeken leeft de club in onzekerheid. De huidige voorzitter Romanov heeft ervoor gezorgd dat Hearts in de schuldsanering terecht is gekomen. Aan het begin van het seizoen heeft Hearts zelfs met 15 punten in mindering moeten starten aan de competitie. Degradatie was al bijna vanaf de eerste speeldag een feit. Om de club financieel te redden hebben veel fans wel een seizoenkaart gekocht. Dat is de supporters te prijzen, want het was bij voorbaat al een verloren seizoen. Ook vanavond zit het stadion goed vol. De meeste sfeer komt echter van het, eveneens goed gevulde, uitvak. De distels moeten winnen om degradatie te voorkomen. Het lijkt of in de rust afspraken zijn gemaakt met beide clubs, want Patrick Thistle zet een 2-1 achterstand na rust om in een 2-4 overwinning. Voor de neutrale toeschouwer een mooie wedstrijd waarin veel doelpunten vallen. Vooral de 2-2 van Gary Fraser is een doelpunt wat terugkomt in een overzicht met mooiste doelpunten van het jaar. Wij zitten op de tweede rij en dat betekend dat we net niet overdekt zitten. Natuurlijk gaat het in de tweede helft regenen en waaien. We zitten niet voor niets in Schotland. Na het fluitsignaal barst het feest los aan de geel/rode zijde van het stadion. Patrick Thistle voorkomt degradatie. ‘We are staying up!’ klinkt het van de tribune achter het doel. Wij zoeken ons een weg naar buiten en stappen in de eerste de beste bus omdat we geen zin hebben om in de regen te wachten. Geen idee waar de bus heengaat. Na wat rond vragen blijkt het dat we wel in de richting van het centrum rijden, maar op tijd de bus weer uit moeten stappen.