De Publiekswissel

STRETFORD POLICE IS JE BESTE VRIEND (Manchester United - Feyenoord 4 - 0)

 

Het is 3 am, wat op zijn Engels wil zeggen dat het 3 uur in de nacht is, de schoonmaker gaat met veel lawaai door de luchthaven en de broodjeszaak is dicht. Slapen kon ik toch al niet, maar nu ben ik klaar wakker. Alle hotels om en rond Manchester airport waren volgeboekt en dat betekende een nachtje doorhalen op de bankjes in terminal 1. Nico en Marcel, mijn twee reisgenoten, lijken wel te slapen. Precies 24 uur geleden reden we naar Charleroi voor onze vlucht naar Manchester. Normaal gesproken zijn operaties er om je beter te maken. De operatie Manchester zal echter een aantal jaar van mijn leven hebben gekost, schat ik zo in. Toch kan ik zeggen dat ik erbij was. Niet alleen in de stad, maar ook nog eens in het stadion. Feyenoord op bezoek in het machtige Old Trafford tegen Wayne Rooney. Daar moest ik bij zijn.

 

De wedstrijd tussen Feyenoord en Manchester United is geen derby of rivaliserende wedstrijd. Toch moest dit verslag in het boek komen. De hele weg om binnen te komen was op zeker uniek te noemen. Manchester United zette alle kanalen open voor het kopen van kaarten voor deze wedstrijd. Alle Nederlanders die via de vrije verkoop van Manchester United een kaartje hadden gekocht kwamen bedrogen uit. Hun geld werd teruggestort en hun bestelling werd geannuleerd. Omdat ik dat al zag aankomen had ik contact gezocht met Guy, woonachtig in Londen. Enkele honderden Feyenoordsupporters hadden hun Engelse vrienden ingeschakeld voor het regelen van een kaartje, zo ook ik. Guy was zo vriendelijk om voor mij een kaartje op zijn naam te bestellen. Vorige week was er alleen nog geen enkel spoor van een kaartje. Op de vrijdag voor de wedstrijd ontving Guy gelukkig het felbegeerde ticket in zijn postbus. Het eerste probleem was omzeilt, maar het volgende doemde op. Guy woont in Londen en door de late verzending van het ticket gaat het nooit meer lukken om mijn kaart op tijd via de post in Nederland te krijgen. Guy had het idee om de kaart door een collega bij het Stretford Police Station af te leveren zodat ik op mijn beurt de envelop op de wedstrijddag weer op kon halen. De politie is voorbereid op het ergste, kaarten gekocht door Nederlanders worden geblokkeerd en Feyenoord heeft geen beste reputatie in het buitenland.

“Je kan de envelop bij het politiestation ophalen.”

Dat leek mij in eerste instantie niet zo slim, maar ik kreeg van Guy het advies om me voor te doen als een Zweed.

“Engelsen zien dat verschil toch niet.”

Een andere optie is er niet.

 

Met een beetje lood in mijn schoenen vertrek ik meteen richting het politiebureau van Manchester.

“Misschien mag je daar gelijk wel blijven,” wrijft Nico mij nog even in. Ik zou het echt een deceptie vinden als ik niet in het stadion kom. Veel Feyenoordsupporters hebben de reis naar Manchester ondernomen zonder dat ze in het bezit van een kaartje zijn. De meesten hebben zich ook al neergelegd bij het feit dat ze het stadion niet inkomen en de wedstrijd via de schermen in de pub zullen moeten volgen. Dat mocht mij niet gebeuren.

 

Vanochtend om half 8 kwamen we aan in Manchester. Dat betekend dat wij heel vroeg al uit de veren waren voor onze vlucht vanaf Charleroi. Nico en Marcel nemen de trein naar het centrum om hun kaart voor het uitvak op te halen en ik pakte ik de tram naar metrohalte Trafford Bar. Tegenover het Old Trafford Cricket stadion stapte ik met een bonkend hart het politie bureau binnen.

“Jij komt de kaart ophalen?” vraagt een vriendelijke baliemedewerker.

“Helaas, hij is niet binnen.”

Even slik ik.

“Nee hoor, geintje,” volgt al snel. Opgelucht haal ik adem als de vriendelijke dame een kluisje opent en ik een envelop in mijn handen krijg. Die Engelsen hebben in ieder geval humor. Of ik me nog even kan legitimeren. Weer slik ik even. Mijn paspoort wordt bekeken.

“Wacht, ik schrijf nog even een briefje voor je als bewijs.”

Guy heeft me flink laten zweten. Toch stap ik opgelucht naar buiten met een kaartje in mijn zak en daarbij ook nog eens een getekend briefje van Manchester politie. Vooraf verzin je het niet.

 

De politie is natuurlijk je beste vriend. Dat gevoel wordt de hele dag ook versterkt. Voor Feyenoordfans is de Shambles Square, een plein met leuke typische Engelse barretjes, afgezet en van een grimmige sfeer of een 'tweede Rome' is absoluut geen sprake. Voorbereiding en communicatie is het halve werk zullen we maar zeggen. De gehele dag is de sfeer goed. Tegen het einde van de middag start, voor de Feyenoord fans, de wandeling van het centrum naar het stadion. Ik neem afscheid van Nico en Marcel omdat ik niet in het bezit ben van een uitkaart en het gehate polsbandje. Ik wil niet het risico lopen dat mij voor het stadion alsnog de toegang geweigerd wordt als ik de stoet wil verlaten. Het is ook niet duidelijk wanneer de politie mensen gaat controleren en daarom neem ik maar het zekere voor het onzekere. Geen uur wandelen voor mij, maar lekker warm met de tram.

De eerste Nederlanders die ik bij het stadion tegen kom, die komen van een koude kermis thuis.

“Dan maar in de kroeg kijken,” hoor ik ze zeggen. Het is ze niet gelukt om de eerste linie van stewards door te wandelen. Ik weet ook niet of ze in het bezit zijn van een ticket. Misschien is dat juist het probleem.

Ik bekijk de eerste linie van stewards en het lijkt erop dat ze een ID controle doen. Om die reden loop ik naar de steward die het drukst bezig is met het controleren van een tas en ik laat snel mijn kaartje zien. Hij mompelt wat en zonder te wachten loop ik snel door.

 

De tweede horde is ondernomen als ik voor het standbeeld van Sir Alex Ferguson sta. Bij de turnstile wordt mij niets gevraagd en dan voel ik voor het eerst de echte opluchting. Dat was mijn uiteindelijke doel. Achteraf hoor ik dat Nederlanders zonder polsbandje terug naar het centrum zijn gestuurd en dat kaarten een dag voor de wedstrijd nog door Manchester United zijn geblokkeerd. Daar heb ik gelukkig geen last van gehad en ik neem plaats in het Theater of Dreams, het magische Old Trafford. Sinds 1910 speelt Manchester United hier zijn wedstrijden. Het stadion heeft veel metamorfoses ondergaan en vandaag de dag kan het ongeveer 76.000 toeschouwers huisvesten. Door de miljoenen injectie van Russen en Amerikanen heeft ook de Premier League een aardige verandering ondergaan. De echte Engelse sfeer is al lang niet meer te vinden op het hoogste niveau waar vakantiegangers en toeristen de tribunes voor vele ponden bevolken. Toch wilde ik een keer naar Manchester United. In mijn jongere jaren was het mijn favoriete club uit Engeland. Spitsen als Dwight York en Andy Cole waren mijn helden. De Champions League finale van 1999 zal ten allen tijde op mijn netvlies blijven staan. Teddy Sheringham en Ole Gunnar Solskjaer zorgden in de blessuretijd voor een 2 - 1 overwinning op Bayern Munchen. Het was één van de meest memorabele finales tot nu toe. Mijn huiswerk was altijd heel snel af als Manchester United werd uitgezonden op de Nederlandse televisie. Ondertussen is mijn liefde voor United ver weggezakt, maar de komst van Feyenoord, en met name het Legioen, naar Old Trafford wilde ik niet aan me voorbij laten gaan.

 

Manchester United moet winnen en dat is aan de opstelling te zien. José Mourinho zet alle sterren in de basis. Paul Pogba, Zlatan Ibrahimovíc, Mkhitaryan, Juan Mata, Michael Carrick, Antonio Valencia en Wayne Rooney. Dat is onbegonnen werk voor onze vrienden uit Rotterdam-Zuid. Hoewel ik hoopte op een gelijkspel is het al vrij snel duidelijk dat de Red Devils een maatje, misschien meerdere maatjes, te groot zijn. Het Legioen zingt zich schor en daar geniet ik het meeste van. Aan het einde van de wedstrijd staat een 4 - 0 op het scorebord. Als de meeste fans van Manchester United het stadion hebben verlaten blijven nog een aantal Nederlanders staan. Dan is te zien hoeveel Feyenoord fans een plaatsje wisten te bemachtigen in de thuisvakken. ‘Ken je dat niet horen dan,’ is het antwoord van de overgebleven fans op de thuisvakken in reactie op het ‘Komen wij uit Rotterdam?’. Ze komen uit hun schulpjes gekropen nu het stadion bijna leeg is. De stewards kijken even vreemd op. Door alle commotie ging het in onze groep mis met de communicatie. “Piet, jij had het hotel geregeld toch?”

“Nee, dat zou jij toch doen?”

“We vinden wel wat op het vliegveld na afloop van de wedstrijd.”

Het loopt even anders. Alle hotels in de buurt van het vliegveld zijn vol geboekt.

Wij laten ons zakken op de bankjes van het tochtige Manchester Airport.

 

Een aantal andere Nederlanders probeert op de bankjes om mij heen te slapen. Om vier uur gaat de kleine supermarkt in het vliegveld open en scoor ik een broodje met een bakje koffie. Langzaam ontwaken mijn vrienden en maken wij ons klaar om ons te verplaatsen naar terminal 3. Samen met Jan Boskamp stappen wij het vliegtuig in naar België. Hij heeft wel wat uurtjes in een echt bed gelegen. Als wij thuiskomen zijn we bijna 36 uur zonder slaap op geweest. Het was deze dagen net survival.