De Publiekswissel

Het zijn de biancazzurri tegen de giallorossi. De Grieken tegen de Romeinen. De adelaar tegen de wolvin. Het is de Derby della Capitale, ofwel de derby van de hoofdstad. Dit weekend bezoeken mijn vrouw en ik de stadsderby van Rome. Vandaag zitten wij tussen de supporters van Società Sportiva Lazio Roma in hun strijd tegen Associazione Sportiva Roma. De twee grootste clubs van Rome spelen in hetzelfde stadion en dus hoeven we niet te kiezen in welk stadion we de derby het liefste bezoeken. Stadio Olimpico is vandaag het decor voor een mooi gevecht. Grootmachten zijn SS Lazio en AS Roma niet. Lazio won namelijk maar twee keer het Italiaans landskampioenschap terwijl AS Roma maar drie keer kampioen van Italië werd. Juventus prijkt met 32 landstitels met kop en schouders boven de rest uit. Zowel Internazionale als AC Milaan wist 18 keer het hoogste podium te bereiken. Bij gebrek aan prijzen is de derby van Rome de belangrijkste wedstrijd van het jaar geworden voor beide clubs. Al heeft AS Roma, de huidige nummer twee van de Serie A, Juventus nog in het vizier. Mochten de Romeinen nog een kleine kans maken op de landstitel dan moeten ze vandaag winnen van de rivaal.

 

Zelf kan ik, al zeg ik het zelf, redelijk een balletje trappen. Toch moet ik mijn opperste concentratie gebruiken. Mijn target staat op een twintig meter afstand en hij neemt de bal zonder problemen aan op zijn borst. De jongen aan de overkant trapt de bal zonder enige moeite met zowel zijn linker- als zijn rechtervoet mijn richting op. Ik hoef geen stap te zetten om de bal aan te nemen. Voor ons spelen kinderen en die proberen wij te ontwijken. Na een paar mooie crosspasses hebben wij, of eerlijk gezegd ik, geen enkel kind geraakt. Dit spektakel vond iets meer dan tien jaar geleden plaats op een camping in Zeeland. Nu tien jaar later zien wij diezelfde blonde Hollander schitteren in één van de bekendste derby’s van Europa. Ondertussen is de jongen een robuuste verdediger geworden van één van de grote clubs in Italië. Hij stond in de basis in de legendarische wedstrijd van het Nederlandse elftal tegen Spanje op het wereldkampioenschap van 2014. We hebben het over Stefan de Vrij.

 

Stefan de Vrij droeg een aantal jaar met trots het shirt van Feyenoord. De verdediger speelde daarvoor in de jeugd bij mijn voetbalclub V.V. Spirit. Hoewel iedereen hem daar op handen draagt is hij op zijn tiende al op Varkenoord te vinden. Na de hele jeugdopleiding van Feyenoord te hebben doorlopen maakt Stefan zijn debuut bij Feyenoord tegen FC Groningen op 6 december van 2009. Ik zit dan toevallig ook in de Kuip en zie hem in de 89ste minuut het veld betreden. Op Rotterdam-Zuid werkte de verdediger zich op tot aanvoerder om in de zomer van 2014 een droomtransfer te maken naar het Italiaanse SS Lazio Roma.

“Laat maar weten wanneer je derby wil bezoeken,” krijg ik van Stefan te horen als ik hem spreek bij mijn voetbalclub.

“De derby van Roma is heftiger dan de Klassieker,” zegt de voetballer.

Daar kan ik natuurlijk maar op één manier achter komen. Stefan wil dan ook graag helpen met het regelen van de kaarten. Waarvoor dank!

 

Vanochtend zijn we op tijd van ons hotel vertrokken voor de reis naar het Stadio Olimpico. Wij staan in de bus die ons naar het stadion moet brengen. In de bus zie ik alleen giallorossi gekleurde shirts met het logo van de wolvin. AS Roma profileert zich als de club van de stad en dat is vooral in het centrum goed te zien. AS Roma heeft de kleuren van de stad overgenomen en de Romeinse wolvin met Romulus en Remus verwerkt in het logo. Het wapen verwijst naar de stichting van Rome. Aeneas, een Trojaan die de brandende stad ontvluchte, kwam na enige tijd van vluchten terecht aan de Tiger in Italië. Eén van zijn nakomelingen werd zwanger van de oorlogsgod Mars. Het sprookje gaat verder. Uit dat huwelijk komen twee zoons. Na de dood van hun moeder stonden de twee zoons, Romulus en Remus, er alleen voor en werden ze groot gebracht door een wolvin. Het wapen waarbij twee baby’s aan de borsten van een wolvin hangen is overal in de stad terug te vinden. De twee mannen richtten een stad op een raakten in strijd wie over de stad zou moeten heersen. Romulus won het van zijn broer en vermoorde Remus met het zwaard. Uit Romulus ontstaat dus ook de naam Rome. Bij Lazio is de adelaar van het Romeinse rijk terug te vinden in het wapen en de kleur blauw welke verwijst naar Grieken. De oude Grieken waren het voorbeeld voor de sport. De naam SS Lazio komt van de gelijknamige wijk waar de club in 1900 is opgericht.  

 

Met veel bombarie staat de vrouwelijke chauffeuse op en bralt in het onverstaanbaar Italiaans naar een aantal personen achter ons. Geduld hebben in het openbaar vervoer in Rome is de normaalste zaak van de wereld. Nu neemt de bus ook nog eens een andere route, waarschijnlijk de reden van de onenigheid, en rijden wij zelfs in tegengestelde richting van het stadion. Ik maak me een klein beetje zorgen. Gelukkig leiden alle wegen naar Rome en via een grote omweg worden we dan toch langs de Tiger afgezet. Een brug scheidt ons nog van de wijk waar het stadion staat. We hebben gelukkig de tijd genomen voor onverwachte vertragingen. Niet alle wegen leiden naar het loket waar we onze kaarten op kunnen halen. De ene steward roept dat het is uitverkocht terwijl een andere beveiliger te druk is met auto’s te dirigeren terwijl er nog helemaal geen auto’s aan komen rijden. Iedereen vind zichzelf erg belangrijk hier. Uiteindelijk lopen we een aantal keer verkeerd en via een omweg staan we dan toch voor het juiste speciaal voor de wedstrijd geïmproviseerde loket. We zijn geen sponsors, maar wel genodigden en we mogen na het zien van onze paspoorten door. De kaarten krijgen we netjes in een Lazio enveloppe aangereikt. Met Stefan hebben we geen prijs afgesproken, maar we krijgen de envelop zo mee van de baliemedewerkers. Als ik de envelop open zie ik het bedrag van nul euro staan. Dat is mooi want een toegangsbewijs voor AS Roma, dat thuis speelt vandaag, kost voor de lange zijde al snel tachtig tot honderd euro.

 

Het stadion is met een capaciteit van 70.000 man te groot voor een Italiaanse competitiewedstrijd. We zitten helemaal links op de Monte Mario Tribune waar de cruva van Lazio begint. Een twintig minuten voor de aftrap zitten we op onze plekken. Links van ons gaan de blauwe met witte papieren omhoog en zien we een aantal spandoeken en Italiaanse teksten. Bij de biancazzurri zit de sfeer er goed in. Het ziet eruit alsof de meeste ultra’s aanwezig zijn. Van enige extreem rechtse uitingen zien we weinig. Het fascisme is aardig het stadion uit verbannen. Bij onze Romeinse vrienden blijft een grote tifo actie uit. Wel zien we een grote vlag op één van de vakken. Als de spelers het veld betreden zie ik dat AS Roma de letters SPQR op de borst dragen. Om nog maar eens duidelijk te maken dat AS Roma dé club van Rome is. De afkorting SPQR staat voor: Senatus Populusque Romanus. Vrij vertaald: de senaat en het volk van Rome. Een zin die sloeg op de officiële benaming van het Romeinse rijk. In de eerste helft komt Lazio tegen de verhoudingen in op een voorsprong. Balde Kaita is het eindstation van een vlijmscherpe counter. Een andere Nederlander, Kevin Strootman, weet de zaken nog een beetje te redden voor de Romeinen. Strootman maakt een onvervalste schwalbe en weet de leidsman te verleiden tot het geven van een strafschop. Daniele de Rossi maakt geen fout en brengt de Romeinen op gelijke hoogte. Een uitzinnige menigte naast ons los zien gaan is mooi om mee te maken. Een paar dagen later lees ik dat Strootman een schorsing van twee wedstrijden aan zijn broek krijgt hangen voor het maken van de fopduik. In de tweede helft hangt SS Lazio achterover en geeft het amper een kans weg. Via snelle counters proberen de biancazzurri eruit te komen. Met succes. Dusan Basta brengt Lazio op een 1 – 2 en het vak waar wij staan gaat uit zijn dak. Op de tv zie ik de doelpuntenmakers altijd de boarding overspringen en een sprintje trekken naar de fanatieke curva. Ook nu gebeurt dat. Zo duurt het minuten voordat iedereen weer op zijn eigen speelhelft staat en de wedstrijd weer kan hervatten.

 

Na 73 minuten komt de veteraan van AS Roma het veld in. Het stadion gaat staan en een orkaan van geluid stijgt op als Francesco Totti het speelveld betreed. Hij wist al eens te stunten in eerdere derby’s. Dit keer komt Totti niet verder dan een paar lange ballen. Ook met de Keizer creëert AS Roma weinig kansen. Een paar dagen na de wedstrijd lees ik dat het voor Totti zijn laatste derby was. Na 25 seizoenen in het shirt van AS Roma neemt Totti aan het einde van dit seizoen afscheid als voetballer. Mooi om deze held nog even aan het werk te zien. Nog mooier is dat SS Lazio een vijf minuten voor het einde opnieuw scoort in de naam van Balde Keita. Voor het eerst in vier jaar tijd wint Lazio Roma weer eens de derby van Rome tijdens een competitiewedstrijd. Na het doelpunt druppelen veel Romeinen al voor het fluitsignaal het stadion uit. Van een echte grimmige sfeer is dan nog geen sprake geweest en op onze tribune zie ik ook veel blauwen en rode shirts door elkaar zitten. De titel “Football’s most dangerous derby”, zoals Copa 90 de wedstrijd benoemt, gaat voor mij zeker niet op. Hoewel de sfeer goed was heb ik me geen moment onveilig gevoeld. 

 

De taxirit naar het vliegveld is heftiger dan de wedstrijd. Viel de sfeer dan tegen? Nee, dat zeker niet. Bij de Romeinen gaat alles op zijn gemak. Behalve in het verkeer. Mijn vraag of de rit naar het vliegveld een half uur zou duren wordt blijkbaar geïnterpreteerd als; ‘we moeten binnen een half uur bij het vliegveld zijn.’ Daar ging Proffeso, zoals een collega hem noemde. Scheldend, toeterend, inhalen op eenbaanswegen, vluchtstroken, rode lichten en inrijdverbodsborden (vanwege het wegdek van tweeduizend jaar oud) negerend vlogen we door Rome. De Python in de Efteling is er niets bij. Hij komt zo mijn top van heftige taxiritten binnen. Stipt op 1 staat overigens nog steeds een taxirit in Boedapest waarbij we de chauffeur wakker moesten schudden toen we de verkeerde weghelft op reden. Nu blijven de ogen van de chauffeur open. Ook deze derby en de taxirit hebben we overleefd.