Kelderklasse: de coronamaatregelen door de bril van een amateurvoetballer

Kelderklasse main

De coronamaatregelen voor een amateurvoetballer waren amper te volgen de afgelopen twee jaar. De ene regel was nog vreemder dan de andere, en voetbalclubs moesten elke keer weer hun plannen en regels wijzigen. Deze gezonde sporter, die niet tot de risicogroep behoort, zat op de bank tv te kijken met een zak chips binnen handbereik. De kans is aannemelijk dat veel amateursporters straks eerder tot een risicogroep behoren dan nodig.

Kelderklasse

Ik kom op de club. De competitie is stilgelegd, maar het is ondertussen weer toegestaan om te trainen of onderling binnen de vereniging te spelen. Onwennig geef ik mijn teamgenoten een box. Sommige teamgenoten geven wel een hand, die vinden het allemaal maar onzin. Kleedkamers zijn dicht, na afloop is het dan ook niet toegestaan om de kantine in te gaan en ook douchen is verboden. We spelen een toernooi dat is georganiseerd vanuit de vereniging.

Ik kom op de club. De zomerstop is voorbij en de eerste wedstrijden mogen weer gespeeld worden. Ik geef mijn teamgenoten een box en sommige een hand, die vinden het maar onzin allemaal. Nadat iedereen elkaar begroet heeft mag een gedeelte van het team, maximaal acht man, de kleedkamer in om zich te mogen omkleden. Het andere deel moet buiten wachten en die tijd wordt nuttig besteed door het roken van een sigaret. In de rust moeten beide teams in de kou buiten blijven staan. Niemand komt thee of limonade brengen. Na de wedstrijd moet een deel buiten, met bezwete shirts en een verraderlijk windje, wachten tot de eerste acht klaar zijn met douchen. Terwijl de eerste groep aan het douchen is, komt een medewerker van de club boos langs met de vraag of we kunnen opschieten, want er moeten nog meer teams voetballen. Groep twee voegt zich maar tussen de eerste groep. 

Amper vier wedstrijden later ligt de competitie weer stil. Ik kom nog niet op de club. De competitie is stilgelegd. De eerste versoepelingen voor de amateurvoetballers hebben betrekking op het trainen. Daar waren de meeste spelers toch al niet voor te porren. Trainen is toegestaan, maar wel met vier man. Kleedkamers en kantine blijven dicht. Thuis omkleden en de oefeningen moeten kunnen worden uitgevoerd met de 1,5 meter regel.

Ik ga niet naar de club, maar loop zelf overdag een rondje in mijn werkpauze. Het is na negen uur niet mogelijk om sportief iets te ondernemen. 

Ik kom op de club. Ik geef mijn teamgenoten een box en sommige een hand, die vinden het maar onzin allemaal. De meeste teamgenoten voelen zich vandaag achttien, of halverwege de twintig. Het is alleen mogelijk om te sporten als je 26 jaar bent of jonger. Een gezonde sporter van boven de dertig zou eigenlijk niet mee mogen doen vandaag. Het blijft bij trainen en onderlinge potjes binnen de vereniging. 

Ik kom op de club en alles lijkt weer normaal. Een box wordt afgewisseld met hier en daar een hand. De competitie begint weer en de tegenstander van een dorp verderop is welkom. Mijn vader komt kijken en na afloop is de kantine weer volgestroomd met mensen.  

Ik kom op de club. We boxen weer wat af en geven nog een hand hier en daar. De kantine is in twee delen gesplitst met een lint. Aan de ene kant is het alleen mogelijk om met een qr-code te staan, het andere deel is voor de mensen die buiten staan, maar binnen hun drankje komen ophalen. In het qr-gedeelte staat niemand.

Ik kom op de club. Voor toegang tot de kantine moet mijn qr-code worden gescand om zo een gezond sportdrankje te halen. De sporters zonder qr-code moeten buiten wachten. De spelers die buiten wachten doden de tijd met een peukje. Daarna stapt iedereen dezelfde kleine kleedkamer in. Mijn vader, die meestal één van de vier toeschouwers is, mag niet komen kijken. 

Ik kom naar de club. Ik geef iedereen een box en sommige een hand. Sporten vanaf vijf uur is niet toegestaan. De eerste elftallen spelen daarom geen wedstrijden. Omdat de seniorenteams toch al niet veel trainen, gaan die wedstrijden wel door. De spelers van die eerste elftallen spelen wel mee met lagere seniorenteams. Daar komen wij op het veld achter als de tegenstander die tot dan toe nog geen punten heeft, ons volledig zoek speelt. Mijn vader, die normaal één van de vier toeschouwers is, vond het dit keer niet erg er nu niet bij te kunnen zijn.

Ik kom op de club. Ons team is vrij, dus ik geef een hand en een box aan de spelers van een ander seniorenteam waar ik bij meespeel. We spelen een wedstrijd tegen een ander team binnen de vereniging. Sporten binnen teamverband is toegestaan. Om de kleedkamer binnen te gaan is volgens de regering een qr-code nodig. Niemand controleert die.      

Zaterdag mogen wij weer de wei in voor een competitieduel. De qr-code moet mee voor de kantine, voor afhaal in de kantine is weer geen code nodig. Voor de kleedkamer is weer wel een code nodig, maar voor het sporten zelf niet. Het handhaven van dit hele gebeuren ligt weer bij de verenigingen. Dan geef ik zaterdag de ongevaccineerde teamgenoot (die het maar onzin vindt) een hand, de gevaccineerde keeper en de spits die een booster heeft genomen, puur om te mogen wintersporten, een box. Voor hoe lang het allemaal weer mag duren.