Adrenaline Boys Essen

Op het moment dat ik besluit om naar een finale in Duitsland te gaan heb ik nog geen kaartje en ook geen vervoer. In Essen spelen Rot Weiss Essen en Wuppertaler SV voor de eer van de Niederrhein. De kaartverkoop voor deze finale en tevens derby is gestopt en de kassa bij het stadion is gesloten op de wedstrijddag. Het wordt een mooie puzzel.

De jacht naar vervoer en een kaartje

Naast het bezoeken van een derby is het ook speciaal om aanwezig te zijn bij bekerfinales. In Essen komen beide aspecten naar voren als de burenruzie tussen Rot Weiss Essen en Wuppertaler SV ook nog eens de bekerfinale is. In deze lagere regionen, Rot Weiss Essen en Wuppertaler SV komen uit op het vierde niveau van Duitsland, komt toch 18.000 man en vrouw af. Dat zijn aantallen waar sommige Eredivisie-clubs nog van zullen dromen. 

Zo lees ik op een groundhoppersforum dat een voetbalfanaat uit Rotterdam ook die kant op gaat. Hij reageert positief op mijn vraag of mee mag rijden. We kennen elkaar niet, maar voetbal is in de meeste gevallen wel een deler die goed is voor mooie gesprekken. De eerste horde is genomen en die ging gemakkelijker dan ik dacht. Een kaartje voor deze burenruzie wordt stap twee. Via een aantal pagina’s op Facebook kom ik in contact met een supporter van Rot Weiss Essen. Zelf kan hij helaas niet, maar hij geeft een nummer van een vriend. Een half uur voor de aftrap moet ik dat nummer maar even bellen. Zo stap ik deze ochtend in de auto bij een onbekende jongen uit Rotterdam en in de hoop dat er straks een onbekende Duitser bij de ingang van het stadion staat met een kaartje. 

Essen Stadion

Een traditieclub

Rot Weiss Essen schuurt al lange tijd tegen de Derde Bundesliga aan. Ze willen heel graag promoveren uit de regionale competitie. Het is een lastig karwei om uit deze Duitse voetbalkelder te komen. Met een kampioenschap alleen ben je er nog niet. Daarna volgen er nog promotierondes tegen andere regionale winnaars. In 1955 wist de club zich landskampioen te wanen en volgde een Europese wedstrijd tegen het Schotse Hibernian. RWE was hiermee de eerste Duitse deelnemer van de in dat seizoen gestarte Europa Cup I. Twee jaar eerder won de ook de DFB-Pokal. Het zijn de succesvolste jaren van RWE. Daarna is de club bergafwaarts gegleden, maar de supportersschare is nog altijd zeer groot. Daar kom ik vandaag wel achter. Een echte traditionsverein zoals de Duitsers dat zo mooi kunnen zeggen. 

 

Het Highbury van Duitsland

Tot dit bezoek kende ik de club niet. Ik ben dan ook zeer verrast door het nieuwe grote stadion. Dit formaat past niet in deze competitie. Het in 2012 geopende stadion is de opvolger van het Georg Melches stadion welke de bijnaam het Highbury van Duitsland had. Het huidige nieuwe stadion ademt nog zeker niet de nostalgie die ik bij Highbury heb. Het doet wat kil aan eigenlijk. Ver voor de aftrap parkeren wij de auto in de Hafenstrasse. Het is nog niet heel druk, maar het eerste biertje bestel ik bij een keet dat alleen open lijkt op wedstrijddagen. Langzaam wordt het drukker bij de Hafenstübchen pub. Vanwege de lange rij vraag ik of ik, na betaling, een biertje uit de krat van mijn buurman mag. Een brede kale supporter geeft meteen een biertje. Het blijkt een gouden zet. Naast het biertje krijg ik alles over Rot Weiss Essen te horen. Hij noemt zichzelf de president van de Adrenaline Boys, een kleine supportersgroep dat achter het doel staat.

“Mocht het niet lukken met je kaartje, dan kom je maar naar ons.”

Dat geeft een goed gevoel en de druk om binnen te komen is er dan ook meteen af. Even later krijg ik een berichtje van Ralf, een vriendelijke supporter die tot mijn grote verbazing kaarten heeft voor de hoofdtribune. Ik zit op de eerste rij, naast de spelerstunnel en net boven de dug-out. Zo heb ik mooi zicht op de harde kern van Rot Weiss Essen, maar kan ik ook goed zien hoe het uitvak zich uitpakt in deze derby.

Rot Weiss Essen

Omgekeerde vlaggen

Wuppertaler SV is net kampioen geworden en voor de meegereisde supporters is deze finale een toetje op een mooi seizoen. Voor mij is dit ook een onverwacht mooi toetje. Vooraf wist ik niet veel over deze clubs en wedstrijd en nu zit ik eerste rang bij een uitverkochte finale. 5000 meegereisde supporters uit Wuppertaler zingen de hele wedstrijd door, ongeacht de stand. De netten van het uitvak gaan heen en weer. Voor hun is het seizoen al meer dan geslaagd. In Essen is dat wel anders. Het valt mij op dat alle vlaggen die rechts achter doel zichtbaar zijn op zijn kop hangen. De groepsvlag van de Adrenaline Boys is de enige vlag die wel leesbaar is opgehangen. Voor Rot Weiss Essen was het een slecht seizoen en dat willen de supporters op deze manier kenbaar maken. “Wij blijven altijd achter club staan” krijg ik later van Lars, een lid van de fanclub, te horen. De meeste supporters willen dat de club mee moet doen om de bovenste plaatsen. Het afgelopen seizoen is dat blijkbaar niet helemaal gelukt.

Met de aanvoerder op de foto

De afstand tot de dug-out van de tegenstander is zeer klein en hier en daar belandt er een biertje of ander attribuut richting de trainer of een speler. Bij Wuppertaler SV staat een bijzondere speler in de basis. Manuel Bölster had een jaar geleden zijn voetbalcarriëre afgesloten. Een jaar lang stond hij langs de lijn om een andere functie binnen de club te bekleden. Zijn basisplaats was tot een uur voor de wedstrijd geheim gebleven. In alles is te merken dat Wuppertaler SV dit seizoen op een mooie manier af wil sluiten. Het geheime wapen werkt in ieder geval niet voor de buren uit Wuppertal.   

Na een half uur spelen kunnen wij namelijk in de juichmodus. Aanvoerder Moritz Fritz opent de score. Diezelfde Fritz maakt ook de derde treffer nadat Rot Weiss Essen eerder al via een werelddoelpunt op 2 – 0 was gekomen. De sfeer is daarom opperbest. De beker gaat onder luid gejuich omhoog. Na de prijsuitreiking wandel ik terug naar mijn nieuwe Duitse vrienden om de overwinning te vieren. Alle supporters zijn in een beste stemming en het blijft lang onrustig op de straten rond het stadion. Een uur na de wedstrijd horen wij gejuich. Een aantal spelers, waaronder aanvoerder Moritz Fritz, komt op zijn sokken het feest meevieren. Zo komt deze mooie trip tot een einde en werd het onverwacht een bijzonder bezoek. Een week na de wedstrijd ontvang ik nog een fanpakket uit Essen bestaand uit stickers en een sjaal. Ik kom zeker nog een keer terug! 

Adrenaline Boys